Masuda* Tegoshi *

Chapter1

คุณเชื่อในพรหมลิขิตบ้างไหม? แต่ก่อนผมไม่เชื่อหล่ะ

แต่ตอนนี้ผมเชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ ..

ณ. โรงเรียน ม. ปลาย โนบุตะ พาวเวอร์

อรุณสวัสดิ์ทุกคน ใช่ครับ ผมเอง ผมที่เป็นคนกล่าวทักทายเพื่อนๆ

อ่ะ อรุณสวัสดิ์ ยูยะมาแล้วเหรอ เพื่อนของผมคุซาโน่ ตอบรับคำทักทายของผม ใช่แล้วครับ ผมเอง ผมชื่อ

เทโกชิ ยูยะ คับ

พวกนายกำลังคุยอะไรกันอยู่เหรอ ผมเดินเข้าไปถามเพื่อนที่จับกลุ่มเป็นวงใหญ่

พวกเรากำลังคุยถึงเรื่องการแข่งขันฟุตบอลเมื่อวานหน่ะสิ ทีมพวกเราไม่น่าแพ้เลยเนอะ เพื่อนของผมอีกคน

ชิเงะ บอกผมพร้อมกับทำท่าทางหัวเสียอย่างแรง

โหย,,จะไม่แพ้ได้ไงหล่ะ กรรมการก็ฝ่าย รร. นู้น คนตัดสิน ก็ฝ่ายนู้น คุซาโนะนึกถึงเรื่องเมื่อวานแล้วพาลอารมณ์เสียทันที

เอาเถอะๆ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วนี่ อย่ามัวไปอารณ์เสียอยู่เลยนะพวกเรา ในที่สุดผมก็พูดขึ้นหลังจากฟังเพื่อนๆ

บ่นมานาน

กริ๊งงงงงงง เสียงออด ดังเพื่อเตือนว่าเวลาโฮมรูมคาบแรกได้มาถึงแล้ว

เอ้าทุกคนนั่งที่ได้ อาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้ามาพร้อมๆ กับพูดกับเด็กนักเรียนในห้องเรียน

หลังจากการเรียนคาบเช้าได้จบลงถึงตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน

นายว่าวันนี้พวกเราจะกินไรดีหล่ะ ผมถามเพื่อนๆทั้งสองคนของผม

ฉันว่าวันนี้ฉันจะกินราเมงแหละ ชิงพูดขึ้นพร้อมๆ กับรอยยิ้มเล็กๆที่ดูมีความสุข

นี่ๆ พอเลยนะ ฉันรู้นะชิเงะว่าทำไมแกถึงอยากกินราเมงนัก ก็เพราะเจ้าของร้านสุดหล่อ ที่ชื่อพี่โคยาม่าหล่ะสิท่า

คุซาโนะ พูดขัดชิเงะขึ้นมาทันทีทันใด แถมไม่พูดเปล่า ยังทำท่าเบ้ปากใส่อีก

นี่.. ถ้านายไม่ขัดฉันสักเรื่องจะตายไหม ห๊า !! 

ทันทีที่ชิเงะพูดจบก็ตั้งท่าชูกำปั้นวิ่งเข้าหาคุซาโนะทันที เจ้าคุซาโนะก็ไวมิใช่เล่น วิ่งหนีหมัดขอเจ้าชิเงะได้อย่างรวดเร็ว ส่วนตัวผมเองก็ได้แต่ยืนหัวเราะท่าทางของเพื่อนๆ ทั้งสองคน ก็เจ้าสองคนนี้หน่ะสิหาเรื่องทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวัน

พอๆ กันได้แล้วพวกนาย รีบๆ ไปกินข้าวกันเถอะเดี๋ยวหมดเวลาพักกลางวัน กันพอดี ในที่สุดผมก็ต้องพูดขึ้นขัดจังหวะ เจ้าสองคนที่ยังไม่ยอมหยุดวิ่งไล่กันทั่ว โรงอาหารของโรงเรียน

ในที่สุดชิเงะกับคุซาโนะก็หยุดวิ่งไล่กันแล้วต่างคนก็ต่างไปหาร้านอาหารที่ตัวเองอยากกิน

ณ. โคยาม่าราเมง

สวัสดีครับพี่โคะ ชิเงะเดินเข้าไปในร้านราเมงพร้อมๆกับกล่าวทักทายเจ้าของร้านอย่างสนิทสนม

อ้าว,, สวัสดี ชิเงะจัง พี่นึกว่าวันนี้ชิเงะจังจะไม่มากินราเมงร้านพี่แล้วซะอีก โคยาม่ากล่าวทักทายลูกค้าคนพิเศษ กลับอย่างสนิทสนมเช่นกัน

ทำไมพี่โคะคิดงั้นหล่ะครับ ชิเงะถามกลับพร้อมๆกับทำหน้าคิ้วขมวดใส่โคยาม่า

ก็พี่รอตั้งนานหน่ะไม่เห็นว่านายจะมาสักทีหน่ะสิ พี่เลยคิดว่านายคงเบื่อราเมง ของฉันแล้วอ่ะสิ โคยาม่า ตอบพร้อมๆกับทำหน้าน้อยใจ

ในตอนนี้หัวใจของชิเงะ กำลังเต้นแรงจนเกือบจะหลุดออกมาจากหน้าอกอยู่แล้วว

(( พี่โคะรอเรา ..พี่โคะรอเรา :: ชิเงะแอบคิดในใจอยู่คนเดียว)) อ๋ออ พอดีผมมัวแต่วิ่งไล่เจ้าคุมันอยู่อ่ะสิ มันมากวนผมหน่ะ ชิเงะ ตอบโคยาม่าพร้อมๆกับส่งรอยยิ้มกว้างกลับไปให้ ฝ่ายเจ้าของร้านราเมงหัวทอง ก็ส่งรอยยิ้มจนตาหยีกลับมาให้เช่นกัน

หลังจากที่พวกเราแยกย้ายกันไปซื้ออาหารกลางวันแล้วก็กลับมานั่งกินที่โต๊ะประจำกลุ่มของตัวเอง

แหมม,, ฉันหล่ะอิจฉาคนแถวนี้จริง จริ๊งง กินราเมงไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป บ้า !!  เจ้าคุซาโน่หลังจากที่มองเพื่อนตัวเองมานานก็อดที่จะกัดกับท่าทางของเพื่อนไม่ได้จริงๆ

ก็คนมันมีความสุขนี่หน่าจะให้ทำไง ชิเงะเงยหน้าขึ้นมาตอบหมีคุ แล้วจึงก้มหน้าก้มตาลงไปกินราเมงชามเดิม

เฮ้ออ.. เป็นไปได้นะเพื่อนฉัน เออ..ว่าแต่นายหล่ะยูยะ นายไม่มีใครที่แอบชอบบ้างเลยเหรอ คุซาโนะ หันมาถามยูยะ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว

ไม่อ่ะ ฉันยังไม่เจอคนที่ฉันถูกใจเลยนี่หน่า ยูยะเงยหน้าขึ้นมาตอบแล้วก็ก้มลงไปกินต่อ

ส่วนฉันนะ ฉันมีแล้วหล่ะ ในที่สุดคุซาโนะก็บอกความลับกับเพื่อนที่ปิดมานาน

ห๊า !!! ... ผมกับชิเงะร้องออกมาพร้อมๆ กัน

คะใครเป็นผู้โชคร้ายคนนั้นเนี้ยย ชิเงะเอ่ยถามขึ้นหลังจากอึ้งเงียบกับคำพุดของหมีคุอยู่นาน

นายทุกคนคงจะรู้จักกันดี ก็รุ่นพี่ยามาชิตะไง คุซาโนะบอกขึ้น พร้อมๆ กับแก้มของคุซาโนะค่อยๆเปลี่ยนสี

อ่อ..พี่มะพีอ่านะ งั้นนานก็ฝันต่อไปเหอะ พี่เค้ายังกะเทวดาไม่เคยมีใครกล้าล่วงเกินหรือแตะต้อง ชิเงะ บอกคุซาโนะทันทีที่ได้รู้ว่าใครคือคนที่เพื่อนแอบชอบ

นายอย่ามาดูถูกฉันนะ ก้มหน้าก้มตากินต่อไปเลยแล้วคอยดูฉันนะพวกนายอ่ะ คุซาโนะบอกเพื่อนๆ พร้อมกับทำท่ามุ่งมั่นว่ายังไงเค้าจะต้องตามจีบพี่ยามะพีมาเป็นแฟนให้ได้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - -- - -- - - - - -

หลังจากเลิกเรียน ผมพร้อมๆ กับเพื่อนๆก็เดินมาตามทางกลับบ้านพร้อมๆกัน

งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะพวกนาย ผมเอ่ยบอกเพื่อนๆ พร้อมๆ กับโบกมือบ๊าบบาย ตอนนี้มันมาถึงทางแยกที่จะต้องแยกแล้วหน่ะสิ

โอเค.. งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะยูยะ คุซาโนะ บอกผม พร้อมๆกับ บ๊ายบายผมตอบ ชิเงะก็บ๊ายบายผมตอบด้วยเช่นกัน

ฉันไม่รู้อะไรที่ฉันเป็นที่มือมันเย็นๆ และใจสั่น

ฉันไม่รุ้ทำไมเมื่อพบกัน มันก็คล้ายใจมันเต้น

แรงกว่าที่เคย..

บนทางเดินวันนี้มันแปลกไปกว่าทุกวัน เพราะว่ามันเริ่มต้นเดือนใหม่แล้วหน่ะสิ เดือนนี้จะถึงวันคริสมาสต์แล้วคู่รักทั้งหลายพากันออกมาเดินเป็นคู่ๆ ผมก็พลอยมองภาพตรงหน้าแล้วแอบอิจฉาขึ้นมาตะหงิดๆ ทำไมผมถึงยังไม่ถูกใจใครเลยสักคนนะ ในขณะที่ผมกำลังคิดเพลินๆ อยู่นั้น

โครมมมมม !! ..

โอ๊ย !! .. อะไรกันเนี้ยใครวิ่งมาชนผมนะ

ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ พอดีผมรีบวิ่งไปหน่อยครับ เสียงทุ้มต่ำของคนที่วิ่งชนผมรีบขอโทษผม เป็นการยกใหญ่

ผมก็มัวแต่ปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง เจ้าของเสียงนั้น

มะ.. ไม่เป็นไรครับ ทำไมทำไมผมถึงมีอาการแบบนี้หล่ะ ใจเต้นเร็วและแรงผิดปกติ

ก็ไอ้คนที่อยู่ข้างหน้าผมเป็นผู้ชายที่สูงกว่าผม + กับมีร่างกายที่ดูท่าทางจะแข็งแรงมากผมสีน้ำตาลเข้มเป็นเงาสวยเชียว พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส ใครเห็นก็โกรธไม่ลงหรอกแบบนี้

เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ ต้องไป โรงพยาบาลไหม? เป็นไรมากไหมครับ ผู้ชายคนนั้นพูดกับผมรัวเป็นชุด ดูท่าทางเค้าจะหวงผมมาก แต่ผมไม่ได้ฟังที่เค้าพูดเลยจริงๆ ก็ผมหน่ะสิมัวแต่ยืนจ้องหน้าเค้าอยู่หน่ะสิ

คะ..คุณครับๆ ในที่สุดผมก้หลุดออกมาจากเวลาช่วงนั้นด้วยเสียงของเค้าจนได้

หะ.. ห๊ะ.. อ่ออ ไม่เป็นไรหรอกครับ พอผมได้สติจึงรีบตอบเค้า

งั้นผมไปก่อนนะ ครับ ในที่สุดผู้ชายคนนั้นก็ได้ขอตัวแล้ววิ่งจากผมไป พร้อมๆกับผมสีน้ำตาลเข้มที่เป็นเงา

เค้าเป็นใครกันนะ เราจะได้เจอกันอีกไหม?

ทำไมเราต้องอยากเจอเค้าอีก

แล้วทำไมเมื่อกี้เราต้องรู้สึกแปลกๆด้วยหล่ะ?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

กลับมาแล้วคร้าบบบ,, ในที่สุดผมก็กลับมาถึงบ้าน แต่ตลอดทางกลับบ้านผมก็ยังติดตากับภาพผมสัน้ำตาลเข้มของผู้ชายคนนั้น

กลับมาแล้วเหรอ น้องชายสุดที่รัก,, เสียงทุ้มต่ำตะโกนออกมาจากในครัว พร้อมๆ กับวิ่งมากระโดดกอดผม

ผมลืมบอกไปหรือเปล่าครับ ว่าผมมีพี่ชายที่ดูว่าจะรักผมมากเกินไปหน่อยอยู่คนนึง พ่อกับแม่ผมท่านเสียไปตั้งแต่ผมเด็กๆแล้วหล่ะครับ พี่ชายผม ชื่อพี่เรียว พี่เรียวจัดว่าเป็นคนหน้าตาดี เนื้อหอมคนนึง แต่เสียใจครับถ้าคิดจะจีบพี่ชายผม ก็ในเมื่อพี่ชายผมมีแฟนอยู่แล้ว ชื่อพี่ อุจี้ หน่ะครับพี่อุจี้เป็นคนที่น่ารักมากเลยนะครับ แต่ทำม๊ายย ทำไม ถึงมาคบกับพี่ชายผมก้ไม่รู้

วันนี้เรียนเป็นไงบ้างหล่ะยูยะ พี่เรียวถามขึ้นในขณะที่กินข้าวเย็นด้วยกัน

ก้ดีครับ สนุกดี ผมตอบพี่เรียว

ก็ดีแล้วหล่ะฉันเป็นห่วงนายรู้ไหม? พี่เรียว ถามผมต่อ

รู้ครับรู้ ก้พี่เล่นบอกผมทุกวันแบบนี้หนิ ผมตอบพี่เรียวแถมยังแขวะเล็ก ก็มันจริงนี่ พูดแบบนี้ทุกวันเลยอ่ะ

หลังจากที่กินข้าวดูทีวีกันเสร็จ เราทั้งสองคนก็ต่างคนต่างขึ้นไปนอน กว่าผมจะขมตาหลังลงได้แทบแย่แหนะ

ก็เพราะอะไรหน่ะเหรอ ก็เพราะว่า มันมีหน้าของผู้ชายคนนั้นลอยมาตลอดเวลาเลยหน่ะสิ เพราะอะไรกันนะ

อาจจะเป็นเพราะว่าคืนนี้ อากาศมันดีมากกว่าทุกวัน

เลยทำให้ผมควบคุม ตัวเองไว้ไม่ทัน อาจจะเป็นเพราะ

ดาวบนฟ้าพากันออกมาลอยเกลื่อนมากมาย ..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - -

เช้าวันใหม่ทำไมวันนี้อากาศมันช่างสดใสแบบนี้นะ เมื่อคืนนอนหลับฝันดีมาก จำได้ว่าในฝันเราแอบฝันถึงผู้ชายคนชนเราด้วย แล้วทำไมเราต้องฝันถึงเค้าหล่ะ? เรานี่เพ้อเจ้อจริงๆเลยเนอะ

อรุณสวัสดิ์ เพื่อนๆ ผมกล่าวทักทายเพื่อนๆแบบปกติ

แต่วันนี้มันเป็นวันที่ไม่ปกติสำหรับผมหน่ะสิ ก็พอคาบโฮมรูมอาจารย์ที่ปรึกษาพานักเรียนใหม่มาแนะนำ

ผมไม่เคยเชื่อเลยจริงๆ เรื่องพรหมลิขิต แต่วันนี้ผมคงต้องคิดใหม่แล้วหล่ะ

อ้าว,, นั่งเรียนทุกคนเงียบๆ หน่อยนะ วันนี้เรามีเพื่อนใหม่มาแนะนำ อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยบอกนักเรียนของตัวเอง

แทนที่เสียงจะเงียบตามที่อาจารย์บอกแต่เปล่าเลย เพราะว่าเสียงกลับดังมากขึ้นอีกเพราะต่างคนก็ต่างตื่นเต้นอยากเจอเพื่อนใหม่นั้นเอง

เงียบๆๆ อาจารย์ต้องพูดแบบขู่ๆ อีกทีนึง

อาจารย์ครับ เพื่อนคนใหม่หน้าตาเป็นไงครับ ในที่สุดคุซาโนะก็ยกมือพร้อมๆ กับถามทำลายความเงียบของห้อง

เอ๋? ไม่รุ้สิพวกนายคงต้องดูเองแล้วหละ หลังจากที่อาจารย์ที่ปรึกษาพูดจบ ก็กวักมือเรียกนักเรียนใหม่เข้ามา

ยูยะๆๆ ดูเพื่อนใหม่เราดิ หน้าตาน่ารักดีหว่ะ คุซาโนะกับชิเงะรีบสะกิดให้ผมดูเพื่อนใหม่ที่เพิ้งเดินเข้ามา

เหรอ? อื้มช่างเถอะฉันไม่สนใจอ่ะ ยูยะพูดจบก็ก้มหน้าก้มตาลอกการบ้านต่อ

อ้าวเพื่อนใหม่แนะนำตัวให้เพื่อนๆ ฟังหน่อยซิ อาจารย์เริ่มต้นพูดขึ้น

สวัสดีคับ ผม ทาคาฮิสะ มัตสึดะ ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ นักเรียนใหม่คนนี้ได้แนะนำตัวออกไปแล้ว

แต่เฮ้ !! เสียงนี้เสียงทุ้มๆ แบบนี้ จะผ่านไปนานแค่ไหนผมก็คงจำได้ดี เสียงนั้นมันเสียงของคนเมื่อวานแน่ๆ พอคิดได้ดังนั้นผมจึงรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที สิ่งที่ผมเห็นนั้นคือ ผมสีน้ำตาลเข้มเงางาม ใบหน้าขาวๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูว่าถ้าเจ้าตัวยิ้มเมื่อไหร่ โลกนี้คงสดใสไปทั้งวัน